Mensje van Keulen

Mensje van Keulen (66) schreef vele romans en kinderboeken, en een autobiografie om het verdriet over haar moeder een plek te geven.

Ontdekken
"Schrijven deed ik - net zoals tekenen - al in mijn prilste jeugd. Ik herinner me nog dat ik het woord 'marsepein' kon lezen. Zoet en mooi sprongen de letters van het schoolbord. Vanaf het moment dat ik kon lezen en schrijven, betrad ik een nieuwe wereld waarin ik me compleet kon verliezen. Omdat ik altijd zat te tekenen en te schrijven midden in de woonkamer van ons kleine huis, huurde mijn moeder voor mij een kamertje in de buurt. Vanaf toen had ik mijn eigen 'atelier'. Ik was pas vijftien en bevond me in het paradijs."

Tijd
"Tijd is een monster. Het tikt maar door en haalt je in als je niet oplet. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe het was toen ik nog geen kind had, en nu ineens is er ook een kleinkind. Dat gevoel van 'ineens' kan me echt overvallen. Alsof ik die hele boog aan belevenissen niet achter me heb liggen en ook niet heb beleefd. In mijn werk hoef ik me gelukkig nauwelijks aan deadlines te houden. Ik kan net zo lang over een boek doen als ik wil - meestal zo'n drie, vier jaar. Ik werk er zo veel mogelijk, liefst elke dag aan, maar kan vaak een stap terugdoen in het verhaal. Soms hangt het alleen om één enkel woord dat toch niet precies uitdrukt wat ik wil. Een roman schrijven is veel meer dan alleen maar een verhaal vertellen. Ook hoofdpersonen kunnen lastig zijn. Ze hebben ieder hun eigen stem en eigen toon. Ze kruipen onder mijn huid en houden me 's nachts wakker. Het is soms een hels proces met vele fasen. Maar als ik dan geconcentreerd zit te werken, heb ik geen enkel benul van de tijd en dat is een zegen."

Ik ben niet meer gelovig, maar hecht wel aan een zeker mysterie

Loskomen
"Te midden van al mijn boeken schreef ik één autobiografisch boek: 'Olifanten op een web', iets wat ik eigenlijk nooit van plan was geweest. Dit was na de dood van mijn moeder. De titel refereert aan een Spaans liedje. Het gaat over een spinnenweb waar allemaal olifanten op dansen en zolang ze dat blijven doen, is er niets aan de hand. Maar als er ook maar één olifant met dansen stopt, breekt het web en valt alles in elkaar. Zo voelde het toen mijn moeder totaal onverwacht wegviel door een hartstilstand. Ze was nooit ziek geweest en was nog helemaal niet zo oud. Ik stortte in een gat van droefheid, machteloosheid en herinneringen. Als kind had ik altijd al de angst om haar op een dag te verliezen en ineens werd die angst bewaarheid. Ik was weliswaar al lang volwassen, maar voelde me weer als dat kind. Volledig verlaten. De klap kwam net zo hard aan als ik me destijds al had voorgesteld. Het enige wat ik kon doen was schrijven. Over, door en voor haar. Het was mijn manier om haar een monument te geven, de pijn te helen en me te wreken. Niet alleen op de vrouw om wie mijn vader mijn moeder ooit had verlaten, maar vooral ook op de dood. Die wilde ik zelf wel eens een slag toebrengen, omdat die mijn leven het meest had vergald. Het leek bijna een onmogelijke opgave met zo'n scala aan emoties en herinneringen. Maar al schrijvende werd die onzekerheid compleet opengebroken en merkte ik dat zaken als vanzelf in en aan elkaar haakten, waarbij ik zelf de regie in handen kon houden. Uit angst dat ook ik nu zomaar door de dood kon worden gehaald, had ik er dit keer haast bij. Ik had het binnen één jaar af. Het voelde als een overwinning op de man met de zeis."

Mysterie
"Het katholieke geloof waarmee ik ben opgegroeid, sprak bij mij als kind sterk tot de verbeelding. Ook het idee van een hemel, waar we uiteindelijk weer allemaal herenigd zouden worden, vond ik een prettige gedachte. Inmiddels ben ik al lang niet meer gelovig, maar ik hecht wel aan een zeker mysterie. Zo heb ik altijd het gevoel dat mijn moeder ergens is en dat ik met haar kan spreken. Dat biedt troost. Ook ga ik nog graag binnen in kerken. Ik houd van die gewijde sfeer en de geur van hout, kaarsen en wierook. Want hoewel ik ook erg nuchter kan zijn, vind ik het toch onverdraaglijk om er maar van uit te gaan dat alles op een dag voorbij is."

www.mensjevankeulen.nl